admin Archive

Opowiadanie dla dzieci cz. 9

Stosownie do treści opowiadania mogą być: religijne, przyrodnicze, moralne, historyczne i fantastyczne. Do przyrodniczych zaliczamy takie, których treść stanowią epizody z życia roślin lub zwierząt, objawy ich zmyślności i stosunek do człowieka. Dzieci lubią podobne opowiadania, a

Opowiadanie dla dzieci cz. 8

Opowiadać musimy wolno, głośno, bardzo wyraźnie, ażeby dziecko mogło śledzić każdą myśl naszą. Małe dziecko myśli wolno, obrazami, które sobie odtwarza, idąc za słowami opowiadającego, i dlatego wszelkie dłuższe okresy muszą być usunięte z powiastek, przeznaczonych dla

Opowiadanie dla dzieci cz. 7

Głęboko odetchnie każde po skończonym opowiadaniu, a po tern westchnieniu pozna opowiadający, że uwaga była nie sztuczna, nie wymuszona, lecz mimowolna, samorzutna. Opowieść powinna robić wrażenie całości, nie należy przerywać jej pytaniami, jak mylnie sądzą niektórzy wychowawcy.

Opowiadanie dla dzieci cz. 6

Samo opowiadanie jednak, chociażby i zastosowane do indywidualności dziecka, nie wywrze wielkiego wpływu, jeśli opowiadający nie będzie posiadał niezbędnych warunków. Wychowawczyni odtwarza sobie najpierw we własnym umyśle powiastkę jako całość, przerabia ją w miarę potrzeby i dopiero

Opowiadanie dla dzieci cz. 4

Razu jednego przychodzi do nich babcia. Dziewczynki wybiegły przywitać i uściskać babcię, bo bardzo ją kochały. Babcia ucałowała wnuczki i tak powiada: – Chodźcie-no, chodźcie tu, pieszczochy moje, niech wam pokażę, com przyniosła. I rozwinęła pakunek. Był

Opowiadanie dla dzieci cz. 3

W opowiadaniach dla małych dzieci należy unikać smutnego zakończenia. Nie znaczy to, żeby wzruszeniowy pierwiastek nie wchodził w treść opowiadania — owszem, niech smutek przejmie dziecko — ale niech zakończenie będzie pogodniejsze. „Dziewczynka z zapałkami” Andersena, która