Nauka wierszy cz. 1

Wiersze uważać możemy jako doskonały czynnik, budzący poczucie rytmu i rymu oraz wrażliwości estetycznej. Niemniej również przyczyniają się do wzbogacenia języka i urozmaicenia słownika wyrazów, który, jak wiemy, we wczesnym dzieciństwie jest bardzo ubogi.

W wyborze wierszy musimy być bardzo ostrożni. Treść powinna być zrozumiała i zajmująca, a forma prosta i łatwa. Należy przy tym uwzględnić upodobanie dziecka, co w wysokim stopniu ułatwia zapamiętanie wiersza. Dzieci małe, do lat 4-ch, muszą mieć wierszyki tak proste, by nie wymagały żadnego objaśnienia.

Natomiast dla dzieci starszych należy treść wierszyków pogłębić, rozwinąć, rozszerzyć; przy pomocy pytań skontrolować, jak je dziecko rozumie. Należy bowiem, by dziecko rozumiało każdą myśl, każde zdanie, każdy wyraz i wyczuło, że w wierszach nie można ani zmieniać, ani przestawiać wyrazów.

Zanim przystąpimy do nauczania wiersza, trzeba raz rozbudzić w dziecku ciekawość, wywołać w nim wrażenie piękna i chęć naśladowania.

Należy wypowiedzieć wiersz z pamięci, wyraźnie, ładnie z odpowiednią dykcją.

Możemy uczyć wierszy chóralnie, ale sprawdzać musimy każde dziecko oddzielnie. Należy uczyć nie wyrazami, lecz zwrotkami lub zdaniami.

Pamięć dziecka wyczerpuje się bardzo szybko; dłuższe powtarzanie wiersza jest bezcelowe, gdyż dziecko pamięta tylko o tyle, o ile uważa.

One Comment
  1. Reklama
    |