Opowiadanie dla dzieci cz. 11

Biorąc treść z życia ludzkiego, niewłaściwym byłoby opowiadać o takich występkach, o których dziecko może jeszcze nic nie wie, jak: oszustwo, pijaństwo, kradzież, morderstwo i t. p. Nie chcemy przez to powiedzieć, żeby tytko dobre czyny miały być przedmiotem opowiadań – owszem, wady charakteru i złe postępki mogą znaleźć odpowiednie odzwierciedlenie; pragnęlibyśmy wszakże nie nasuwać dziecku myśli o nieznanych jego wiekowi występkach, myśli, podkopujących przedwcześnie wiarę w ludzi i rozwijających podejrzliwość.

Jeżeli gdzie, to w opowiadaniach moralnych trzeba unikać jednostronności, nie żywić dziecka utworami, rozbudzającymi wyłącznie czułostkowość, ale i takimi, w których przejawia się śmiałość, męstwo, siła woli, pracowitość, współczucie dla cierpień itd. (np. „Opowiadania miesięczne” Amicisa). Należy również dawać takie opowiadania, które pobudzają dziecko do śmiechu, do wesołości. Opowiadania fantastyczne – bajki, baśnie, legendy mają szczególny urok dla dzieci naszych. Nadzwyczajne zjawiska, niezgodne z prawami natury, przyczyny i skutki, często wręcz sobie przeczące, działają na wyobraźnię dziecka i absorbują ją w zupełności. Wreszcie sam sposób pisania bajek – prostota, zabarwiona tajemniczością, powtarzanie często tych samych okresów ułatwia skupienie uwagi i ma dużo uroku dla dzieci.

Idzie jednak o to, ażeby fantazja autora nie stłumiła w dziecku zmysłu krytycznego. Trzeba, ażeby dziecko potrafiło odróżnić treść rzeczywistą od fantazyjnej szaty i dlatego niewłaściwe jest opowiadać bajki dzieciom bardzo małym.

Nie wszystkie jednak bajki są odpowiednie dla dzieci: należy usunąć te, które paczą poczucie moralne, np. szczęście w postaci złota, bogactwa; nagroda w postaci ręki królewny; mądrość w zabiegach złodziejskich itd. Niewłaściwe są i takie, które w następstwie wzbudzają strach w dzieciach: bajki o upiorach, wodnicach, śmierci kościstej itd.

One Comment
  1. Reklama
    |