Opowiadanie dla dzieci cz. 2

Jeżeli np. w pogadance kierowniczka zapoznała dziecię  z pewnymi cechami wróbla, to skorzysta ona ze sposobności i opowie niebawem coś o tym ptaszku. Powiastka taka bardziej je zainteresuje, niż inna – o jakim ptaszku nieznanym; dziecko łatwo sobie odtworzy przedmiot w pamięci, a wychowawczyni nie będzie potrzebowała komentarzami przerywać swego opowiadania.

Tak samo rzecz się ma z opowiadaniami moralnymi. Gdy wychowaniec lub wychowanica objawia jakieś ujemne skłonności charakteru, znajdzie w nich wskazówkę co do wyboru opowiadania etycznego. Jeżeli dziecko np. źle się obeszło z młodszym rodzeństwem, dało dowód złośliwości, egoizmu, wychowawczyni ze swego skarbczyka wybiera opowiadanie o dzieciach dobrych i, dzięki harmonii towarzyskiej, szczęśliwym rodzeństwie. O dzieciach dobrych, nie zaś złych, opowiada z tego powodu, że każdy postępek i usposobienie dziecka uwydatnia się daleko lepiej, jeżeli znajduje tło odmienne.

Drugi warunek – ażeby opowiadanie było ciekawe, ażeby treść dziecko zatrzymać mogło na czas dłuższy. Jeszcze jeden czynnik gra wielką rolę w zainteresowaniu dziecka — urok niebezpieczeństwa. Niebezpieczeństwo wraz z tajemniczością nęci i pociąga dziecko. Jako przykład bardzo ciekawego opowiadania tego rodzaju może służyć „Jasio” Orzeszkowej. Natomiast dzieci małe (do lat 5-ciu) opowiadań takich nie lubią, ale wymagają od powiastek przeciwieństwa, choćby bardzo naiwnego. „Dziewczynka ciągnie wózek z lalką; przyglądają się im kwiatki, motylki, konik polny usiłuje prześcignąć. Zosia patrzy i cieszy się. A wtem bęc: wózek się przewraca i lalki wypadają na ziemię”.

One Comment
  1. Reklama
    |