Opowiadanie dla dzieci cz. 7

Głęboko odetchnie każde po skończonym opowiadaniu, a po tern westchnieniu pozna opowiadający, że uwaga była nie sztuczna, nie wymuszona, lecz mimowolna, samorzutna.

Opowieść powinna robić wrażenie całości, nie należy przerywać jej pytaniami, jak mylnie sądzą niektórzy wychowawcy. Od tego są pogadanki i rozmówki, ażeby szeregiem pytań kontrolować spostrzegawczość dziecięcą.

Jeżeli się trafi nawet jakiś przedmiot, o którym przypuszczalnie dziecko może nie wiedzieć lub zapomnieć – lepiej w ciągu opowiadania podać krótkie objaśnienie, aniżeli nawiasowym komentarzem ciąg myśli dziecka przerywać. Rzecz się ma inaczej, gdy dziecko samo rzuci pytanie; wtedy zatrzymujemy się, ilekroć ono zapragnie.

Np. W ogrodzie stało duże, stare drzewo; wiele ptaków tu przylatywało, ale najczęstszym gościem był szczygiełek. A któżby tam nie znał szczygiełka! Czerwona główka, żółte skrzydełka z daleka znać… i t. d.

Długie opowiadanie nie powinno mieć miejsca w wieku „ogródka dziecinnego”. Gdyby się takie przytrafiło, lepiej je podzielić na części, gdyż uwaga dziecka może być naprężoną tylko do pewnego stopnia i na pewien czas.

One Comment
  1. Reklama
    |