Opowiadanie dla dzieci cz. 8

Opowiadać musimy wolno, głośno, bardzo wyraźnie, ażeby dziecko mogło śledzić każdą myśl naszą. Małe dziecko myśli wolno, obrazami, które sobie odtwarza, idąc za słowami opowiadającego, i dlatego wszelkie dłuższe okresy muszą być usunięte z powiastek, przeznaczonych dla małych dzieci.

Obrazki i ilustracje mogą tylko ożywić i ubarwić opowiadanie. Dobrym środkiem pedagogicznym jest nastręczenie dziecku sposobności do opowiadania.

Z początku przychodzić mu to będzie z wielką trudnością. Wychowawczyni powinna pomagać, zachęcać je, udawać wielkie zaciekawienie i w początkach zadowalać się kilku zdaniami, nie przerywać nawet wtedy, gdyby popełniało jakieś błędy mowy, lub przybierało niestosowną postawę (gdyby np. krzywiło się, przechylało główkę), całą bowiem energię swoją zużywa ono na myślenie.

Ważnym jest bardzo wzgląd nie tylko na jakość, ale i na ilość komunikowanych dzieciom powiastek.

Jeżeli dobre opowiadanie pobudza do myślenia i czynu, to zbyt wielka ich liczba uczy lenistwa myśli, gdyż wychowaniec odbiera tylko wiadomości, a nie ma czasu na przerabianie ich, na tworzenie nowych, własnych. Możemy to samo opowiadanie powtórzyć kilka razy.

One Comment
  1. Reklama
    |