Pionierzy wychowania przedszkolnego Fryderyk Froebel cz. 19

Całe życie spędził w walce z ubóstwem, w której duchu utrzymywał ciało. Ale oto czarna chmura zamroczyła ostatnie dni niestrudzonego działacza. Karol Froebel wydaje broszurę: „Hockschulen fiir Madchen und Kindergarten”, w której dopatrzono się szkodliwego kierunku społecznego. Następuje pomieszanie osobistości autorów i w r. 1850ukazuje się ministerialny rozkaz zamknięcia wszystkich ogródków dziecięcych. Froebel, przyzwyczajony do niepowodzeń, a przekonany, iż żadne przeszkody zewnętrzne nie są w mocy zniweczyć jego sprawy, spokojnie przyjął wiadomość o rozkazie ministerialnym. Posyła też do przejrzenia swoje dzieła, komisja wydaje o nich sąd przychylny, stwierdza omyłkę, mimo to jednak zakaz pozostaje w swej sile; stronnictwo nieprzyjazne występuje znowu, oświadczając, że metoda Froebla nie zgadza się z podstawowymi zasadami oświecenia narodowego, oraz, że dwa te kierunki wyłączają się wzajem. Froebel nie doczekał się dni jaśniejszych — umarł 21 lipca 1852 r. Ale ziarno rzucone nie przepadło. Dzięki niezmordowanej pracy zwolenników wielkiego mistrza — wśród których kobiecie Marenholz-Biilowej niezaprzeczenie najpierwsze należy się miejsce — zakaz został zniesiony, a myśl Froebla rozszerza się już poza granice Niemiec. Ogródek dziecięcy w rozległem znaczeniu tego słowa, jako instytucja, ogarniająca zagadnienie wychowania przedszkolnego, rośnie i rozwija się, pokonywając przeciwników. Tkwi w nim przeto żywa siła; mocna jest podwalina, a sama budowla odpowiada wymaganiom czasu.