Pogadanki o rzeczach

Do pogadanek o rzeczach bierzemy materiał z najbliższego otoczenia: sprzęty, zabawki, narzędzia pracy, części obrania, części ciała itp. W spostrzeżeniach, które robimy na rzeczach, należy zachować pewien porządek: po prawidłowym spostrzeżeniu idą prawidłowe nazwy, właściwości części przedmiotu, określenie wielkości, kształtu, barwy, ilości, użytku, wskazówki, jak należy się z niemi obchodzić.

Doświadczenie wskazało, że gdy dzieci wchodzą do miejsca nieznanego, np. do przedszkola, ochronki, usiłują poznać otoczenie; wszystko oglądają, wszystkiego się starają dotknąć, wszystko wypróbować, przeto pogadanka o tych rzeczach wzbudzi zainteresowanie w dzieciach.

W tych rozmowach wychowawca nie powinien wdawać się w szczegóły, a cechy wybitne wskazywać o tyle, ile potrzeba dla objęcia obrazu i stosunku jego do otoczenia.

Poznanie okazów nie powinno się ograniczać do powierzchownego obejrzenia, dziecko powinno poznać przedmiot w jego zbiorowisku, poznać, w jakim celu istnieje.

Przy tej sposobności należy pobudzać do czynności wszystkie zmysły dziecka, niech patrzy, dotyka, a gdzie tego zajdzie potrzeba, niech poddaje przedmiot odpowiedniej próbie.

Przy omawianiu części ciała człowieka nie należy zapominać o wpajaniu pojęć higienicznych, znaczenia czystości, porządku, przyzwyczajenia do potrzeb kulturalnych, nie zapominając, że głównym naszym celem jest wychowanie dziecka.