Pogadanki przyrodnicze cz. 2

Zaczynamy pogadankę zawsze od cech najbardziej charakterystycznych dla danego stworzenia. Mówiąc o koniu, Zaczynamy od ruchów, jakie koń wykonywa, o jego zgrabnych cienkich nogach. Przy pogadance o świni zwracamy najpierw uwagę na jej tuszę, i to będzie punkt wyjścia pogadanki. Przy jaskółce lot szybki i długie skrzydła będą początkiem rozmowy. Pszczoła – sposób wyrobu miodu i wosku, opis części ciała do tego przystosowany.

Możemy nieraz dawać tematy ogólniejsze, które byłyby rodzajem syntezy rozmów i wiadomości poprzednich np. „Pożywienie zwierząt domowych”, „W jaki sposób zwierzęta się bronią”, „Czym się żywią ptaki, które pozostają na zimę”, „O owadach w naszym ogródku” itp.

Wychowawczyni powinna się wystrzegać brać dużo materiału naraz, by nie traktować rzeczy powierzchownie. Trzeba usiłować, aby dziecko dane wiadomości dobrze utrwaliło i umiało wypowiedzieć to, co sobie przyswoiło. Lepiej jest podzielić przedmiot pogadanki na części, stosując się do pór roku, wybieramy wtedy tylko pewne cechy. Np. mówiąc o wiewiórce na jesieni, wspominamy o jej pożywieniu, zbieraniu zapasów, własności zębów, sposób przygotowania kryjówki zimowej.

One Comment
  1. Reklama
    |