Pogadanki religijne cz. 1

Pogadanki religijne noszą charakter wyłącznie uczuciowy. Dogmatyka powinna ustąpić na plan drugi w tym okresie rozwoju dziecka, natomiast tematy moralno-religijne stanowić mają podstawę pogadanek tego rodzaju. Nie należy również kłaść nacisku na powtórzenie pogadanki religijnej, pytania posłużą raczej do skontrolowania, czy rozumieją o co chodzi. Pogadanki religijne dążyć powinny ku temu, by skierować myśl i uczucia dziecka ku istocie wyższej, aby zagrzać je miłością i uwielbieniem, by w swoich czynach kierowało się miłością, nie strachem ku Bogu. Miewajmy z dziećmi krótkie pogadanki o Panu Jezusie, Jego narodzeniu, dzieciństwie, miłosierdziu, o anionach i t. p., o niektórych świętych pańskich, o uroczystościach i t. p. Dobre i ładne obrazki będą przy tym bardzo pomocne. Przykłady. Kochaj bliźniego. Pan Jezus chętnie przebywał z ludźmi, nauczał ich, jak mają postępować, żeby im było dobrze i ludziom z nimi było dobrze. I tym razem poszedł Pan Jezus za miasto, usiadł na pagórku i rozglądał się. Było tam ładnie. Słońce już zachodziło, cisza była dokoła, bo ludzie już popowracali z roboty, bydło już zeszło z pola, wiatr ucichł, żaden listek zdawało się nie poruszał, tylko zapach kwiatów polnych unosił się w powietrzu. A gdy ludzie spostrzegli siedzącego Pana Jezusa, zaczęli się gromadzić dokoła.