Rozmowy i pogadanki z dziećmi cz. 2

Z drugiej strony wiemy z doświadczenia, że dzieci chętniej bawią się i pracują w towarzystwie dzieci innych,niż w samotności. I ten budzący się w nich instynkt społeczny, tę uciechę, jaką mu dostarczają towarzysze — musimy również mieć na względzie.Trzeba przeto znaleźć jakiś sposób pojednania. Zdaje nam się, że przeżywamy wrażenia uczuciowe silniej wspólnie z innymi, ale myśleć wolimy w samotności. Wszelkie przeto wzruszenia, jak wrażenia estetyczne, gry, śpiew, opowiadania, czynności gospodarskie, praca ręczna, wszystko, co jest bardziej uczuciowe, niż myślowe, bardziej pracą fizyczną, niż duchową — nadaje się bardziej do ćwiczeń zbiorowych. Natomiast to, co wymaga szczególnej uwagi, ścisłej obserwacji, analizy, rachunku, objaśnienia. Wypowiedzenia się, przy których trwanie reakcji u każdego dziecka jest inne — powinno być przedmiotem zajęć odosobnionych. Ażeby odpowiedzieć tym wymaganiom, trzeba dostarczyć dzieciom pomocy dydaktycznych, które by umożliwiły każdemu pojedynczo, lub pewnej małej grupie swobodnie i spokojnie pracować. Stąd zjawiła się potrzeba zaopatrzyć przedszkola w małe stoliki na 1, 2, 3, 4 osoby i krzesełka, jak również w większą ilość i rozmaitość pomocy wychowawczych.

One Comment
  1. Reklama
    |